Autore

Ti sot as qesh, as qan,
Rri larg, e qetë,
Në shpirtin tënd ti mban
Një faj përjetë.

Një dashuri me gas,
Siç fryri era,
E zure shpejt në ças,
E le përhera.

U ngrove ashtu sa mund,
As shumë, as pakë,
S'të ndriu përdrejt në fund
E bardha flakë.

Më ndriu e griu e shkriu
Ah mua zjarri!
U mvarra un' i ziu
Mi buzë të varri!

E nuk më dhemb aspak
Një vdekj'e gjallë,
Ndaj qava lot me gjak,
Si në përrallë.

Ndaj hoqa rëndë ashtu,
Gjer në greminë,
Llaftarën që më zu,
Për dashurinë!

Për dashurinë o Zot!
Që shemb një burrë,
Që s'e pat ndjerë dot
Gruaja kurrë.

Që lind e ndritur krejt,
Bukuriplote
Me dritën drejtpërdrejt
Nga drita jote!

Që qesh e qan e zjen,
E s'gjen të qetë,
E zjen e bren e shfren,
E s'vdes përjetë.

Lasgush Poradeci

Tu oggi non ridi, non piangi,
Stai lontano, serena,
Nel tuo animo mantieni
Una colpa eterna.

Un amore raggiante,
Come soffiò il vento,
L'hai preso all'istante,
L'hai lasciato per sempre.

Ti scaldasti alla meglio
Ne tanto, ne poco,
Non t'illuminò a fondo
La bianca fiamma.

Mi sfolgorò e frantumò e squagliò
Povero me, il fuoco!
Penzolante io sciagurato,
Sull'orlo del sepolcro!

E non mi duole affatto
Una morte viva,
Allora piansi lacrime di sangue
Come in una fiaba.

Allora patii amaramente,
Fino al precipizio,
L'orrore che mi prese
Per l'amore!

Per l'amore, o Dio!
Che fa crollare un uomo,
Quel che mai osò,
La donna mai.

Che nasce del tutto illuminata,
Bella in assoluto,
Con la luce mirata,
Dalla tua luce!

Che ride e piange e freme,
E non trova riposo,
E freme e rode e sbuffa,
E non muore in eterno.

Lasgush Poradeci